Wonder Woman en de Dwaze Dropvreter

Inhoud film:

Het verhaal van deze Amerikaanse superheldenfilm gaat over Diana, die in het begin van de 20^e eeuw met haar familie op het eiland Themyscira woont. Als tijdens de Eerste Wereldoorlog de niet onaantrekkelijke Britse piloot Steve Trevor met zijn vliegtuig crasht boven de zee bij het eiland, redt Diana de piloot uit het water. Als Diana van hem hoort over de verschrikkingen van de oorlog, verlaat ze het eiland en gaat vervolgens naar Londen om de oorlog op heldhaftige wijze te beëindigen.

Afgelopen zondag had ik kaartjes gereserveerd voor de film “Wonder Woman” in de Cinemec.
Ik wilde graag naar deze film omdat ik getrakteerd zou worden op spectaculaire filmbeelden van de Amalfikust in Italië en andere adembenemende filmlocaties in Europa.
Mijn man deed ik er een groot plezier mee, omdat hij fan is van films gebaseerd op Marvel Comics.
De bioscoopzaal was bijna leeg, niet verwonderlijk op het vroege tijdstip van 10.45 uur op een zonovergoten zondag. 

De film was net vijf minuten bezig toen er ineens een magere gestalte, samen met zijn vriendin, langs me sloop, op zoek naar zijn gereserveerde zitplaats.
En ja hoor, hij ging precies naast mij zitten, het kwam niet in hem op dat hij misschien ook een paar plaatsen verder kon gaan zitten, zodat ik in alle rust kon genieten van de film.
Het was het type gameverslaafde, sociaal totaal onaangepast en zich niet bewust van zijn omgeving.
Hij droeg een ongestreken canvas bermuda en een groezelig grijze t shirt, of misschien had het eerst een andere kleur. Je wilt niet weten wat hij allemaal heeft uitgespookt in dat smerige t shirt tijdens zijn nachtelijke game avonturen. Hij leek een beetje op een mol, met kleine slecht ontwikkelde ogen, niet gewend aan fel daglicht.
Zijn Aziatische vriendin, stil en timide, had hij vast via een online gameplatform ontmoet.
Nadat hij zich naast mij had geïnstalleerd trok hij een megazak lachende harlekijntjes drop tevoorschijn en deed verwoede pogingen om de zak open te krijgen. 

Nu moet je weten dat ik overgevoelig ben voor geluid en geuren en dat alle geluiden drie keer zo hard binnenkomen als bij iemand anders en dat ik hierdoor totaal afgeleid ben en de film niet meer kan volgen.

Waarschijnlijk had hij dagen niet gegeten, op die zakken chips na dan tijdens nachten doorhalen met World of Warcraft, want hij propte achter elkaar handenvol harlekijntjes in zijn mond.
Net als een mol, met zijn tot grote graafhanden omgevormde voorpoten, met elk vijf vingers met puntige nagels en een duimpje, groef hij zich een weg door de grote zak drop.
De zak kraakte en knisperde en het geluid zwol aan in mijn hersenen, het overstemde zelfs het geluid van de film, ik kon me niet meer concentreren op de film.
Dit getreiter van deze irritante dropvreter ging tot aan de pauze door en ik durfde er niets van te zeggen, omdat ik anders de film zou verstoren en het ook voor andere mensen in de bioscoop zou verpesten.

In de pauze ging ik even een luchtje scheppen in de zinderende hitte op het dakterras, vanuit hier heb je een magnifiek uitzicht op de bouwputten en hijskranen van Leidsche Rijn.
Na al dat oorlogsgeweld, waar onze Wonder Woman zich ontpopte tot een superheld en overtuigd was dat ze in haar eentje een eind kon maken aan alle oorlogen met haar superkrachten, genoot ik van de serene zondagsrust van een Vinexwijk.
Na de pauze was ik van plan om ergens anders te gaan zitten, maar tot mijn grote verbazing was dit niet meer nodig.

Tijdens de pauze had mijn eigen vredelievende superheld, mijn eigen Wonder Man een praatje gemaakt met onze eigenwijze dropvreter, hij was naast hem gaan zitten en had gezegd dat hij last had van zijn gesmikkel en gesmak en zijn gekraak en geritsel.
Als een echte mediator had hij vervolgens op de man af gevraagd hoe zij samen tot een acceptabele oplossing konden komen.
Al stamelend en stotterend opperde de dropvreter dat het misschien een idee was om de hele zak drop leeg te gooien in zijn tas, zodat wij geen last meer van hem zouden hebben.

Eind goed al goed, de vrede was hersteld, al moest onze dropvreter voortijdig de bioscoop verlaten omdat hij acute buikkrampen had omdat het zwarte goedje zijn darmen had verstopt.