Gisteren was ik op weg naar Amsterdam, waar ik een ontmoeting zou hebben met een vriend die ik meer dan vijftien jaar niet had gezien of gesproken. Ik zat in de intercitytrein vanaf Utrecht Centraal en ik genoot van mijn rust en het lieflijke landschap van ons klein kikkerlandje. * In de veronderstelling dat ik me in een stiltecoupé bevond werd ik plotseling gestoord door een irritante doordringende stem, het lukte me niet meer om me af te sluiten en geagiteerd, maar ook nieuwsgierig, begon ik het gesprek te volgen. Mijn blik dwaalde af naar de vrouwpersoon tegenover mij en ik betrapte mezelf er op dat ik haar ongegeneerd zat aan te staren. Ze was geheel in het zwart gekleed, had vollemaanswangen en een weelderige bos haar met krullen en ze gedroeg zich zeer zelfbewust en straalde een zekere arrogantie uit. Met een hippe waterfles met fruitfilter tussen haar benen geklemd kwetterde ze er vrolijk op los, met een stem die een paar octaven hoger lag dan gewenst in een druk...
