"Ik wil een bijzondere bril" | Komt een vrouw bij de opticien

De laatste tijd kijk ik steeds vaker hulpeloos om me heen in de supermarkt omdat ik de etiketten op de producten niet meer kan lezen.
Met een verdwaasde blik probeer ik de kleine priegellettertjes te ontcijferen, maar het is een hele uitdaging om zonder leesbril te kunnen lezen welke ingrediënten in het voedingsmiddel zitten.
Ook kan ik ’s avonds met mijn huidige bril geen boek of krant meer fatsoenlijk lezen.
Ik ben in een leeftijdsfase beland waarop ik afhankelijk ben van aanvullende visuele hulpmiddelen, net zoals vrijwel alle Nederlanders, ik voldoe dus keurig aan de norm en vorm daarop geen uitzondering.

Er zit dus niets anders op dan een bezoek te brengen aan een opticien voor een actuele oogmeting en voor het uitzoeken van een modieus montuur met multifocale glazen.
Vol goede moed begin ik op een uitgeslapen zaterdagochtend aan mijn missie.
Het uitzoeken van een geschikt montuur is nog niet makkelijk voor mij, ten eerste omdat ik een erg smal gezicht heb en mijn ogen dicht bij elkaar staan, waardoor heel veel monturen niet voor mij geschikt zijn en de kindercollectie eigenlijk beter bij mij past.
Ten tweede voel ik me vaak niet op mijn gemak bij een opticien en is een bezoek erg stressvol.
Ik kan niet kiezen uit al die monturen en vind het moeilijk om te bepalen of iets wel of niet staat.
Ook word ik heel zenuwachtig als de opticien iedere keer aan mij vraagt of ik hem recht in de ogen wil aankijken.
Oogcontact maken is nu juist zo ontzettend moeilijk voor mij!
Echt ontspannen is er dus niet bij en op een gegeven moment breekt het zweet me uit, vooral als het steeds drukker wordt in de winkel.
De opticien is gelukkig heel erg geduldig en tovert het ene na het andere montuur uit zijn laatjes.
Helaas ben ik erg kritisch, ik neem beslist geen genoegen met een saai, kleurloos montuur.
Ik wil niet als een grijze muis door het leven gaan.
Er zijn dagen waarop ik het liefst onzichtbaar ben en de hele dag met een grote zonnebril op wil lopen, maar over het algemeen wil ik graag gezien worden en vind ik het fijn als mensen mij complimenten geven.
Op een gegeven moment wordt het een beetje gênant als de opticien zo zijn best doet voor me en ik ieder montuur afwijs, omdat de kleur of vorm me niet aanstaat. Ik zeg tegen de opticien dat ik in die glossy magazines en op internet wel altijd de meest modieuze monturen kan vinden en vraag hem waarom hij deze niet kan leveren.
Hij vertelt mij dat de zwarte en bruine monturen zijn meest verkochte kleuren zijn en deze daarom standaard in zijn assortiment zitten, maar ik wil juist een trendy bril waarmee ik me kleurrijk en opvallend kan onderscheiden van brildragend Nederland.
Dit ritueel herhaalt zich in iedere hippe brillenzaak en telkens verlaat ik teleurgesteld het winkelpand.

Nadat ik stad en land heb afgelopen voor een ander montuur en ik geen stap meer kan zetten wordt het zwart voor mijn ogen en moet ik mijn zoektocht staken.
Er is echter nog één zaak waar ik mijn hoop op gevestigd heb, alleen heb ik daar al een paar keer voor een gesloten deur gestaan, omdat ze nogal afwijkende openingstijden hebben, namelijk Optical Art in Utrecht.

Er zijn echter twee vestigingen, vol goede moed begeef ik mij naar de vestiging aan de Lijnmarkt.
Zodra je het pand binnenstapt, lijkt het alsof je in een Art Deco sprookje bent beland.
Er klinkt klassieke muziek door de ruimte, een symfonie van violen, contrabassen en stemmige pianomuziek.
Het is beslist de moeite waard om eerst rustig rond te kijken en je daarna pas te storten op de
antieke donkerbruine vitrinekasten met brillen.
De winkel kenmerkt zich door een klassieke en Victoriaanse uitstraling, met zwart-wit geruite tegels en etalages met goud gespoten lijsten.
Maar wat het meest opvalt, is het enorme aanbod, ik kijk mijn ogen uit en weet gewoon niet welke bril ik als eerste zal opzetten, het lijkt wel alsof ik in de brillenhemel ben beland, een walhalla voor brillenminnende mensen.
Het is alsof ik hallucineer en niets is wat het lijkt en de volle vitrinekasten lijken wel een optische illusie.
Helaas ben ik niet de enige bezoeker op deze zaterdagmiddag, mijn sprookje wordt ruw verstoord door een kakofonie van door elkaar kakelende stemmen, en om de kakofonische herrie compleet te maken begint er een concert van de Britse band Radiohead vanaf de Domtoren.
Het is een oorverdovend kabaal van klokkengelui en het bespelen van het carillon door de stadsbeiaardier.
Ik word overvallen door blinde paniek, het is een complete chaos in mijn hoofd en ik zoek een vluchtweg naar buiten, waarbij ik keihard tegen een man met morbide obesitas aanbots die door zijn immense omvang de uitgang blokkeert.

Een week later sta ik voor het andere winkelpand van Optical Art in de Mariastraat.
Ik ga naar binnen en ervaar een serene rust zodra ik over de drempel stap, er klinkt net als in het andere pand klassieke muziek die mijn oren streelt, er staan comfortabele fauteuils en wat vooral opvalt, er zijn geen andere bezoekers in de zaak.
In slow motion daalt de extravagante verkoopster het trappetje af naar beneden, ze past perfect in deze surrealistische omgeving met haar aparte maar chique uitstraling, waarmee ze de dappere strijd aangaat tegen truttigheid.
We voelen elkaar meteen aan en zij weet precies waar ik naar op zoek ben, het allereerste montuur wat zij me aanbiedt is perfect en ik ben er meteen verliefd op.
De oogmeting moet echter plaatsvinden in de andere winkel op de Lijnmarkt en of het nu komt omdat ik een betrouwbaar blote brillengezicht heb of omdat ze mij volledig vertrouwt op mijn blauwe ogen, ze geeft mij het montuur gewoon mee zonder mijn persoonsgegevens te noteren of om een aanbetaling te vragen.
De oogmeting vind plaats op de benedenverdieping, nieuwsgierig daal ik de wenteltrap af naar beneden.
De nostalgische kelder doet sacraal aan, het is alsof ik in een kerk ben beland, grote heiligenbeelden mét bril staren mij vroom aan, er staat een oude biechtstoel, hierin wordt de voormeting gedaan.
De overige metingen worden gedaan in een oude tandartsstoel en een oude vergulden kappersstoel.
Wat nog ontbreekt, is heilig wijwater met een genezende werking tegen ver- of bijziendheid en dat is nou weer jammer.
Het opmeten van mijn ogen is overigens nog een stressvolle aangelegenheid, omdat ik altijd bang ben dat ik verkeerde antwoorden geef als ze vraagt of glaasje één of glaasje twee beter is.
Nadat ik de ogentest heb doorstaan en ik geslaagd ben voor mijn examen is het nu wachten op mijn unieke en onderscheidende bril.

Het motto van de eigenaar van de winkel is briljant bedacht:

 If you have to live in a crowd, you don’t have to look like it.
Ik ben het helemaal met hem eens, mijn motto is Dare to be different, al vind ik het ook weer overdreven om met een kekke zuurstokroze kinderbril door het leven te gaan.
Alhoewel, het is wel makkelijk om alles door een roze bril te bekijken, een positieve blik op het leven maakt het leven een stuk aangenamer.

Vergeet vooral niet om op onderstaande link te klikken voor een filmpje over een bezoek aan een wel heel bijzondere opticien!

Link: Ik wil een bijzondere bril!