Traintalk Trutjes

Gisteren was ik op weg naar Amsterdam, waar ik een ontmoeting zou hebben met een vriend die ik meer dan vijftien jaar niet had gezien of gesproken.

Ik zat in de intercitytrein vanaf Utrecht Centraal en ik genoot van mijn rust en het lieflijke landschap van ons klein kikkerlandje. *
In de veronderstelling dat ik me in een stiltecoupé bevond werd ik plotseling gestoord door een irritante doordringende stem, het lukte me niet meer om me af te sluiten en geagiteerd, maar ook nieuwsgierig, begon ik het gesprek te volgen.

Mijn blik dwaalde af naar de vrouwpersoon tegenover mij en ik betrapte mezelf er op dat ik haar ongegeneerd zat aan te staren.
Ze was geheel in het zwart gekleed, had vollemaanswangen en een weelderige bos haar met krullen en ze gedroeg zich zeer zelfbewust en straalde een zekere arrogantie uit.
Met een hippe waterfles met fruitfilter tussen haar benen geklemd kwetterde ze er vrolijk op los, met een stem die een paar octaven hoger lag dan gewenst in een drukke treincoupé. 

Het valt me op dat dit soort vrouwen vaak al op jonge leeftijd een succesvolle carrière hebben opgebouwd, althans zo doen ze het vaak voorkomen.
Zakelijke gesprekken worden vaak vanuit de trein gevoerd, zonder rekening te houden met medepassagiers die alle overbodige en soms privacygevoelige informatie tot zich moeten nemen.

Deze eigentijdse en talentvolle carrièretijgerin had waarschijnlijk een studie afgerond op de Nederlandse Filmacademie, of de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten en werkte bij de NTR, de publieke omroep.
Ze nam haar job wel erg serieus dat ze en public alle ins en outs van haar werkgever vertelde, alle leidinggevenden, empatisch of niet, alle vergaderingen en besluiten werden uitgebreid besproken.
Opvallend was haar populair taalgebruik, haar conversatie was doorspekt met anglicismen.
Ik vind het nogal overdreven om in iedere zin zoveel Engelse woorden te gebruiken om je gedachten en gevoelens uit te drukken, het kwam op mij nogal pedant en mallotig over.

Toen ze eindelijk klaar was met haar gesprek en ik meer dan een kwartier ongevraagd uitgenodigd was om het gesprek aan te horen haalde ze haar hightech oortjes, waarmee ze handsfree kon bellen, uit haar oren en richtte haar blik op een andere medepassagier die ook tegenover haar zat.
Kennelijk waren ze samen op weg naar onze hoofdstad, want het gesprek kreeg ineens wel een hele intieme wending toen het ineens over spiraaltjes ging en apps om je menstruatiecyclus bij te kunnen houden.
Met de Period Tracker Lite kun je zonder al te veel poespas, vergeef mij deze woordspeling, zien wanneer je menstruatie licht, standaard en zwaarder is, erg handig als je zakelijke afspraken hebt voor de publieke omroep. 

#Delen is fijn, maar om nu alle verhalen over je intieme schaamstreek ongegeneerd te delen met alle onschuldige treinreizigers lijkt me een beetje overbodig en schaamteloos, #Delen mag, maar hoeft niet.

Toen ik even later uitstapte op Amsterdam Centraal kostte het me moeite om het beeld wat ik van deze onbeschaamde vrouw had los te laten.
Ik was te vroeg voor mijn afspraak met mijn uit het oog verloren vriend en besloot om een bezoek te brengen aan het KattenKabinet aan de Herengracht.
Dit museum is aanbevelenswaardig voor iedere liefhebber van deze poezenbeesten, want niet alleen vrouwen maar ook steeds meer stoere mannen gaan graag op de foto met hun geliefde huisdier.
Geamuseerd bekeek ik de collectie schilderijen, tekeningen, beeldhouwwerken en andere kunstwerken van katten. Er liepen zelfs hier en daar katten rond die je In Real Life mocht aaien en vertroetelen.

Tussen alle onschuldige schilderingen viel mijn blik ineens op een haast pornografisch kunstwerk van een schaamteloze vrouw met een poes tussen haar benen.
Gek genoeg moest ik meteen denken aan de ontmoeting in de trein met de vrouw met haar wilde haarbos en kreeg het beeld van menstruerende vrouwen niet meer van mijn netvlies.
Een bezoek aan het kleinste kamertje van het KattenKabinet en een klemmende deur bezorgde mij nog even een benauwd moment, want een claustrofobisch kattenmens in het nauw maakt rare sprongen. 

Na dit curieus bezoek aan het KattenKabinet werd ik eindelijk herenigd met mijn verloren vriend, die tegenwoordig ZZp’er is en een massagepraktijk midden in het centrum van Amsterdam begonnen is.
Het was zeer aangenaam om samen allerlei herinneringen op te halen en te delen.

Moe maar voldaan ging ik weer met de trein terug naar mijn geliefde Domstad.

Van een rustig treinritje was echter geen sprake, een groepje dronken en doorgeschoten pubers zorgde voor behoorlijk wat overlast. 

Zuipend en schreeuwend probeerden ze elkaar te overstemmen.
Nee, dan was de heenreis toch een stuk aangenamer en geweldlozer met onschuldige Traintalk.

* Zie filmpje Zondag met Lubach:

Dit willen we niet meer horen: Ons klein kikkerlandje