Halte Moskeeplein

Afgelopen week zat ik in bus 28 naar Utrecht Centraal, ik was op weg naar de Biologische boerenmarkt op het Vredenburgplein.
Schuin tegenover mij zat een jongen van ongeveer 14 jaar met zijn moeder.
Vermoedelijk gingen ze samen op vakantie, ze hadden een groot aantal koffers en tassen bij zich.
Beiden droegen plastic teenslippers, wat nogal opmerkelijk was, want buiten regende het pijpenstelen.
De jongen had een lief onschuldig gezicht en een heerlijke kastanjekleurige krullenbol, hij droeg een korte broek en een wit T-shirt vol met donkere vlekken, maar bij nader inzien bleek het shirt te zijn aangevreten door motten en waren de vlekken gaten.
De moeder was een stevige struise vrouw met kersrode lippen en met dezelfde weelderige haardos als haar zoon en zij was gekleed in een wijd gewaad van Cora Kemperman.
Haar glanzende rode lippen staken mooi af tegen haar bleke benen die beperkt bloot waren gesteld aan de zon.

Ik zat wat door mijn Facebook tijdlijn te scrollen en was me niet bewust van mijn omgeving, totdat ik werd opgeschrikt door de schelle stem van de moeder tegenover mij.
Ze begon te schreeuwen tegen haar zoon en zei dat ze beslist niet bij het Moskeeplein wilde uitstappen.
Ik zat met mijn oren gespitst om maar niets te hoeven missen van hun gekibbel.
Er ontstond een felle discussie, want haar zoon wilde wél bij het Moskeeplein uitstappen, maar zijn moeder zat verwoed op haar mobiele telefoon te tikken en zei dat het verkeer daar véél te druk was.
Liever wilde ze uitstappen op Utrecht Centraal om vervolgens met al haar bagage door de drukste stationshal van Nederland te sjouwen met het risico om door iedereen omver gelopen te worden.

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, want wat was er mis met het Moskeeplein?
Was deze moeder misschien islamofobisch en was ze bang om geconfronteerd te worden met vrouwen met een boerka of nikab of andere gezichtsbedekkende kleding, van wie ze niet zeker wist of er wel een vrouw onder schuil ging en niet een of andere tramterrorist die sluwe plannen aan het smeden was voor een nieuwe aanslag in de tram van Utrecht naar Nieuwegein?
Of was ze misschien bang voor een verdwaalde kogel die haar zomaar zou kunnen raken in het Wilde Westen van Utrecht, die kans is namelijk statistisch aanwezig.

De vrouw in kwestie was duidelijk niet gecharmeerd van het Moskeeplein en wilde beslist niet klem komen te zitten met haar koffers en tassen tussen toeterende en wild gebarende woeste straatventers met hun volgeladen veilingdozen vol overrijpe tomaten en andere oosterse etenswaren.
Ook was ze misschien bang om bedwelmd te raken door de smeltkroes aan exotische kleuren, geuren en klanken veroorzaakt door mensen met een migratieachtergrond.
Ik kan me ook voorstellen dat ze geen getuige wilde zijn van de serieuze handel die vanuit het voorportaal van de moskee wordt gedreven door etnische ondernemers, die grote plakken fetakaas en zware zakken olijven luidkeels verkopen tegen extreem lage prijzen en stukken lamsvlees systematisch aan flarden snijden.

In ieder geval was ze helemaal niet van plan om maar een duimbreed toe te geven aan haar zoon en was ze vastbesloten om haar eigen zin door te drijven.
Ik kreeg steeds meer medelijden met dat arme joch, ik zag de machteloosheid en de wanhoop op zijn gezicht en het huilen stond hem nader dan het lachen.
De jongen probeerde zijn moeder nog op bedaarde en rustige toon te overtuigen en zei dat hij alle vertrek- en aankomsttijden van te voren had gecheckt en dat ze beter bij het Moskeeplein konden uitstappen, maar de moeder bleef maar tegen hem krijsen.
Het tegendraadse loeder van een moeder was niet voor rede vatbaar.
Uit pure onmacht schreeuwde de jongen toen dat het toch allemaal niet uitmaakt wat hij zei, want het was toch nóóit goed.
Met een huilende stem zei hij tegen zijn moeder dat ze ook wel een andere toon tegen hem kon aanslaan.

Vaak vertonen pubers respectloos gedrag, maar in dit geval moest de onhandelbare moeder gecorrigeerd worden.
Deze moeder zou onmiddellijk naar een heropvoedingskamp voor oppositionele opstandige moeders gestuurd moeten worden.
Ik vroeg me af wat deze vrouw zo verbitterd heeft gemaakt, is het de moeizame scheiding van haar man, die zich ook niet langer liet koeioneren door zijn vrouw met haar dwingende en dwarse gedrag of was ze bang om de controle te verliezen en de regie uit handen te moeten geven?
Door durven los te laten bevorder je de zelfstandigheid en zelfredzaamheid van je kinderen.
Wat maakt het uit als dingen anders lopen en je per ongeluk in een exotisch avontuur belandt op het Moskeeplein, dan zit de vakantiestemming er meteen lekker in.

Nee, ik benijd die jongen niet dat hij het nog een aantal jaren samen met zijn moeder moet uithouden en niet zijn eigen beslissingen mag nemen.
Ik hoop niet dat hij, als hij eindelijk volwassen is, meteen alle remmen los gooit en in het ziekenhuis belandt als gevolg van comazuipen.

Inmiddels aangekomen op het Centraal station stapte de moeder met haar zoon uit, althans, de moeder stormde de bus uit met al haar tassen en koffers, zonder op of om te kijken en de jongen strompelde er bedeesd achteraan.
In stilte wenste ik ze samen een fijne vakantie, ik bid voor ze dat hun tent niet weggeblazen wordt door een windhoos en dat de storm in haar is uitgeraasd.
Tot slot hoop ik dat ze ook nog ander schoeisel hebben ingepakt, zodat ze niet de hele vakantie hoeven te soppen in hun teenslippers.
Misschien wordt het dan toch nog gezellig.