Droomvlucht

Vakantie juni 2017:
Eindbestemming Vieste, een van oorsprong Griekse plaats, gelegen op het schiereiland Gargano in het meest noordelijk puntje van Puglia.

Vanuit allerlei media kanalen waren we gewaarschuwd voor megadrukte op Schiphol, dus we waren goed voorbereid op eindeloze rijen en chaotische taferelen.
Van te voren had ik de druktemeter van Schiphol gecheckt, waarin je precies kunt zien op welke dagen topdrukte verwacht wordt en met tips en tricks voor stressverlaging.
Met mijn Survivalgids Schiphol in mijn hand waren we dus ruim op tijd van huis vertrokken en arriveerden vijf uur van te voren op de luchthaven.
Ik geef onmiddellijk toe dat vijf uur misschien een beetje overdreven is, maar voor iemand zoals ik, die het lastig vind om te dealen met drukte en graag overal controle over wil houden, is dat helemaal niet zo vreemd.

Intermezzo, een paar jaar eerder kreeg ik een paniekaanval, toen ik geconfronteerd werd met extreem lange rijen bij de security.
Onze zoon zou ons naar Schiphol brengen, maar hij was te laat opgestaan, waardoor we veel te laat van huis vertrokken en ik met samengeknepen billen zwijgzaam in de auto zat, voortdurend kijkend op mijn horloge.
Aangekomen op Schiphol zonk de moed in mijn nieuwe sneakers en sloeg de stress toe bij het zien van al die mensenmassa’s en al die zigzaggende lussen, alsof ze in De Efteling aan het wachten waren voor De Droomvlucht.
Ik begon hevig te transpireren en kreeg hartkloppingen en voelde mij duizelig en misselijk.
De enige gedachte die door mijn hoofd spookte was hoe kom ik zo snel mogelijk en zo onopvallend mogelijk vooraan in de rij, zodat we onze vlucht nog kunnen halen.
Mijn man bleef zoals gewoonlijk heel erg rustig, maar hij zag mijn ogen heen en weer schieten en zag de angst op mijn gezicht en wist dat niets of niemand mij meer kon tegenhouden.
Voordat mijn man kon reageren was ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, over het hek geklommen en sprong ik helemaal vóóraan in de rij tussen de braaf wachtende medepassagiers.
Ik zag de verbaasde en verwijtende blikken, maar niemand durfde zijn mond open te doen.
Vervolgens riep ik mijn man om hetzelfde te doen, maar daar gaf onze fatsoensridder geen gehoor aan, zodat ik alsnog moest wachten tot hij eindelijk door de controle was.
Druk gebarend probeerde ik op afstand mijn man op andere gedachten te brengen en ook de regels te overtreden en net als ik een moedige poging te doen om vooraan in de rij te belanden.
Ondertussen zag ik de niet onaantrekkelijke breedgeschouderde beveiligingsbeambte verbaasd kijken waarom ik zo nerveus was en ik daar zo lang bleef staan wachten.
Ik legde uit dat mijn man nog ergens achter in de rij stond, maar dat ik er op miraculeuze wijze in was geslaagd om de lange wachtrijen te omzeilen.
Ik zag aan de wazig blik in zijn ogen dat hij er niet veel van begreep, maar hij haalde zijn brede schouders op en glimlachte quasi nonchalant naar me met een berustende blik, want hij had zich voorgenomen om zich deze dag door niets en niemand van de wijs te laten brengen, en zeker niet door een verwarde vrouw.
Uiteindelijk bereikten we nog net op tijd onze gate en konden we opgelucht beginnen aan onze droomvlucht.

Terug naar het heden, dit jaar waren we dus beter voorbereid en ondanks alle waarschuwingen was er zelfs helemaal geen wachttijd bij de security en konden we meteen doorlopen.
Ik had zeeën van tijd om uitgebreid te shoppen, te slenteren en te slurpen van dure Starbucks koffie.
Bij het boarden liepen we alsnog een flinke vertraging op, omdat het computersysteem niet goed functioneerde en daardoor de poortjes niet opengingen.
Twee stewardessen, keurig gekapt en gekleed, probeerden het probleem giechelend samen op te lossen, maar dat leek nog niet gemakkelijk.
De redding was echter nabij toen er een golfkarretje kwam aanrijden met een oogverblindend mooie zelfverzekerde man met een olijfkleurige huid.
Deze strak in pak gestoken held wist met een paar tikken op het toetsenbord de poortjes weer werkend te krijgen. Zijn triomfantelijke blik dat het hem wel was gelukt was onbetaalbaar.
Vastgesnoerd in onze veiligheidsriemen waren we klaar voor onze vlucht toen het volgende probleem zich aandiende. Er was een koffer ingecheckt, maar de eigenaar van dit bagagestuk was niet op komen dagen.
Ik vraag me dan meteen af wat er met zo’n persoon gebeurd is.
Zou hij zich soms samen met zijn koffer verstopt hebben in het ruim, omdat hij niet gescheiden wilde worden van zijn dierbare bezittingen? Of zou hij zich zwetend van vliegangst opgesloten hebben op de wc? Of had hij misschien eindelijk de perfecte vrouw ontmoet en zaten zij nu samen op een andere vlucht met onbekende liefdesbestemming?
Of had hij net een triest telefoontje ontvangen van het thuisfront dat er een sterfgeval in de familie was? Of was hij gewoon de tijd vergeten en had hij niet in de gaten dat het nummer van de gate inmiddels gewijzigd was en liet deze slome sufferd gewoon een heel vliegtuig wachten, omdat zijn ongewenste bagage eerst verwijderd moest worden uit het ruim?
Ik vind dat vliegtuigmaatschappijen veel strenger moeten optreden tegen dit soort mensen en hen een flinke boete moeten laten betalen of geef ze een taakstraf en laat ze meewerken tijdens de drukste zomermaanden op Schiphol als bagagemedewerker.
Met een fikse vertraging en een passagier en koffer minder konden we eindelijk vertrekken naar onze zonovergoten bestemming in Italië.

Volgende week het vervolg vanuit Vieste:

Titel: Geef om eenzame oudjes!