Tuintherapie

Even dacht ik dat ik nu al last had van een writer’s block en ik begon me al zorgen te maken hoe ik mijn creatief schrijfproces weer op gang kon helpen.
Wat is dan beter om therapeutisch te tuinieren en te wroeten in de aarde, zaaien, maaien en verpotten, snoeien, wieden en plantjes water te geven.
De toegewijde tuinier kan uren bezig zijn, zwoegend en zwetend op zijn knieën om van zijn tuin een prachtig paradijsje te maken.
Al ploeterend tussen de pas geplante petunia’s kan men heerlijk wegdromen en in extase raken van
alle kruipende, rennende en vliegende insecten die je tegenkomt.
Tuinieren geeft rust en ontspanning en is meditatief, tijdens het tuinieren kom je tot geheel nieuwe inzichten.
Sommige tuingoeroes beweren zelfs dat het koesteren van de ziel te vergelijken is met het koesteren van de tuin en zien het zelfs als een helende activiteit.
Anderen gaan nog een stapje verder en geloven dat tuinieren een spirituele of geneeskrachtige betekenis heeft.

Al jaren droom ik van Mediterrane schoonheid in mijn achtertuin, daar horen uiteraard een vijgenboom of olijfboom in en kuipplanten zoals bougainville en oleanders, zodat ik me iedere dag in Italië waan.
Ik doe echter nu een bekentenis, ik haat tuinieren en alles wat daarbij komt kijken, ik hou geen plant in leven en vind het echt niet leuk om in de aarde te wroeten met een schepje en een harkje.
Bloeiende borders zijn bij mij dus ver te zoeken en ik moet dus dealen met een plantloze tuin, want ik heb een geheel betegelde tuin, schande!
Ik doe mijn achternaam wel eer aan met een tuin met alleen maar stenen.
Ik ben zo iemand die straks tegeltaks moet gaan betalen omdat de riolen anders vollopen, omdat het overvloedige regenwater als gevolg van toenemende tropische stortbuien niet in de grond kan zakken.
Binnenkort staan de fanatieke aanhangers van de landelijke Operatie Steenbreek bij mij op de stoep om mijn tegels weg te halen en om mij een belerend milieulesje te leren over de natuurlijke kringloop en het verdrijven van de dieren uit de tuin.
Het is wel tegenstrijdig dat mijn stenen tuin een grote aantrekkingskracht heeft op musjes en eksters, die zich te goed doen aan graszaadjes en andere delicatessen tussen mijn tuintegels.
In het hoogseizoen is mijn tuin overbevolkt en is het een vrolijk gekwetter met al die etende en drinkende en badderende musjes.
Echter, bovengenoemde tegelterrorist doet er alles aan om einde te maken aan het stenen tijdperk en mensen er bewust van te maken om hun vingers groen te maken.
Ik vrees dat ik straks in tuintherapie moet om het afscheid van mijn betegelde tuin te kunnen verwerken.

Zoals ik al zei heb ik een hekel aan tuinieren, maar na mijn vakantie was mijn terras ineens zo groen als gras door alle mos en aanslag en het onkruid tussen de stenen.
Ik kon het vanuit mijn luie leunstoel niet langer aanzien dat mijn tuin schreeuwde om aandacht en verzorging en ik wist dat die tuinkabouters niet met hun tuingereedschap in actie zouden komen om me te komen helpen.
Ook het weerbericht voorspelde niet veel goeds, het zou de hele dag droog en zonnig blijven!
Er was geen ontsnappingsmogelijkheid en met mijn tuin ontwijkend gedrag zou ik mijn tuin niet onkruidvrij krijgen.
Dus trok ik op zondagochtend mijn tuintenue en tuinhandschoenen aan en ging aan de slag,
Ondertussen fantaseerde en filosofeerde ik er op los, ik droomde over een tuinneger, die met een ontbloot en bezweet bovenlichaam aan het zwoegen was in mijn tuin, met zweetdruppeltjes op zijn dikke bovenlip en dat we na de gedane arbeid samen onder de douche zouden duiken.
Nu begeef ik me op gevaarlijk terrein omdat men mijn fantasie mogelijk associeert met slavernij en discriminatie, maar ik behandel mijn negroïde medemens juist met diep respect, omdat ik hem juist heel erg aantrekkelijk vind. 

Met het geluid van een knippende heggenschaar werd ik echter uit mijn droom gerukt, mijn woest aantrekkelijke man kwam me helpen in de tuin, met ontbloot bovenlichaam, weliswaar met een buikje, maar met een aantrekkelijke spontane lach waar ik destijds voor ben gevallen.
Een man zonder humor is als een tuin zonder onkruid en liefde is samen tuinieren.
Nadat we samen onze tuin weer onderhoudsvrij en winterklaar hadden gemaakt ging ik op de fiets naar De Metaalkathedraal, want na gedane arbeid is het goed kopen.

Metaal Kathedraal is een ecologische culturele broedplaats en een autonome werkplaats voor kunstenaars in Utrecht, op een unieke plek, namelijk in een grote oude kerk, met een lange geschiedenis, op het kruispunt waar grote stedelijke ontwikkelingen plaatsvinden.
Een plek in Leidsche Rijn waar kunstenaars, wetenschappers en publiek en bedrijfsleven elkaar ontmoeten, samen werken en de dialoog voeden op het kruisvlak van de domeinen mens, natuur en kunst, met een sterke focus op ecologie.

Elke eerste zondag van de maand kun je boodschappen doen op de Bio Markt in de achtertuin van Metaal Kathedraal en kun je in gesprek komen met ecologische tuinders over de kringloop van ons natuurlijk voedsel en het klimaat.
Mijn aandacht werd echter onmiddellijk getrokken door een kleurrijke bloemenkraam, waar biologische bloemen werden verkocht.
Met twee prachtige boeketten fietste ik vol zomerblijheid naar huis.
Op mijn eettafel staan nu twee grote vazen vol met fleurige biologisch en natuurlijk geteelde bloemen te geuren en te stralen.
Steeds als mijn oog op het boeket valt geniet ik van de schoonheid van de natuur.
En nu maar afwachten hoe lang deze bloemen het uithouden, want bloemen houden van mensen, maar niet van mensen die ze verwaarlozen.