Chatten heb ik zelf nooit gedaan. Ik heb er ook geen behoefte aan in deze hectische maatschappij, waar ik juist behoefte heb aan rust en niet altijd "in contact" wil zijn. Wel lees ik altijd op Hyves de chat-berichten van "vrienden" en ik verbaas me er iedere keer weer over dat het helemaal nergens over gaat, en dat vind ik zonde van mijn tijd! Msn-en is inderdaad duidelijk "uit" en Pingen "in". Iedere moderne jongere heeft tegenwoordig een black-berry, die in eerste instantie alleen door zakenmensen werd gebruikt. Zelf zal ik in de toekomst wel gebruik gaan maken van Face-book, omdat dat internationaal is. Misschien kan ik in contact komen met Italianen. Om in het italiaans te chatten en zo mijn taalkennis te verbeteren, zonder dat ik daarvoor naar Italië hoef te gaan.
Skype lijkt me ook ideaal als mijn zoon straks vaak in het buitenland zal zitten voor stage/studie/werk/wereldreis.
Een belangrijke vraag is: waarom chatten mensen?
Mensen houden van contact met andere mensen en chatten is een makkelijke vorm van contact.
Je hoeft je huis niet uit, het kan even tussendoor als je een paar minuten niks te doen hebt. Je hoeft niemand naar buiten te gooien als je elkaar niet kan uitstaan of gewoon geen zin meer hebt. Je hoeft geen aandacht te besteden aan je uiterlijk, niemand die je ziet, mits je geen webcam gebruikt.
Maar wat is er mis met een beetje stilte?
Mensen horen zichzelf heel graag praten en praten graag voortdurend met anderen.
Op de achtergrond moeten altijd geluiden aanwezig zijn, want complete stilte is beangstigend.
We zijn niet meer gewend om te winkelen zonder achtergrondgeluiden, overal is muziek aanwezig. Vooral in supermarkten wordt eindeloos het zelfde bandje met ingeprogrammeerde nummers gedraaid. Tijdens televisieprogramma’s zijn ook altijd hinderlijke achtergrondgeluiden te horen, waardoor je soms de helft niet verstaat van wat werkelijk belangrijk is.
Heeft iemand zich wel eens voorgenomen om een uur lang helemaal niets te zeggen?
Voor velen van ons is het al moeilijk om de gedwongen 2 minuten stilte in acht te nemen bij dodenherdenking en andere trieste gebeurtenissen!
Dat is een vaardigheid die we opnieuw moeten aanleren en de vraag is willen we dat nog wel?
Tenslotte zijn we er aan gewend geraakt om altijd maar te kletsen en te kleppen, te kwekken en te twitteren, het houdt gewoon nooit op, tot de dood ons scheidt van ons eindeloze en vaak inhoudsloze conversatie.
Finché morte non ci separi!
Reacties
Een reactie posten