Gepubliceerd: Vrijdag 8 februari 2008
Auteur: Nico Dijkshoorn
Auteur: Nico Dijkshoorn
Last FM werkt griezelig goed. Het blijft daarna onafgebroken muziek van artiesten spelen die je ook allemaal geweldig vindt. Bij mij klopte het precies. En daar baal ik van.
Vorige week woensdag was ik naar een concert van Underworld in de Heineken Music Hall. Ik hoorde daar tijdens het optreden, vlak voor of naast mij, de volgende, op orkaankracht geschreeuwde conversaties:
(…) Ik heb een nieuw keukenkastje. Ik zeg IK HEB EEN NIEUW KEUKENKASTJE. JA MET RUIMTE VOOR KRUIDEN!! LEUK HE. (…)
(…) We gaan dit jaar toch weer naar Finland op vakantie, want Yvonne haar moeder ligt op sterven. Kanker ja. Overal! Maar wel prachtig land, Finland (…)
(…) Dan moet je de pasta afgieten, even afspoelen in koud water en dan heel even kort wat parmezaan er overheen raspen. Dat smelt dan en dan snel opdienen. Heerlijk. (…)
Dit alles moest ik aanhoren terwijl frontman Karl Hyde zich nog even bezeten als jaren geleden door Born Slippy heen werkte. Iedereen om mij heen leek elkaar te kennen. Om gek van te worden. Ik kon niet ergens gaan staan of er stonden twee mensen vlak voor mij met de hoofden tegen elkaar hun vakantie door te nemen, de aanschaf van een nieuwe auto te overwegen of over de incontinentie van hun nieuwe hondje te lullen.
Het is niet nieuw, praten tijdens concerten, maar wel erger dan voorheen. Jaren geleden zag ik Steve Earle tijdens een akoestisch concert in Paradiso doen waar ik de hele avond al van stond te dromen. Hij klom van het podium, baande zich luid vloekend een weg door de zaal en sloeg een alsmaar doorkwekkende bezoeker vol op zijn bek. Prachtig. Nu is er geen houden meer aan. De hele zaal staat te oreren.
Sinds kort ben ik er achter waar die verjaardagsfeer tijdens concerten vandaan komt. Last FM is de schuldige. Last FM is een sociaal radiostation op internet en ongekend populair. Hoe werkt het ongeveer? Op Last FM kunnen gebruikers de muziek die zij luisteren beoordelen. Dit alles wordt bijgehouden en statistisch verwerkt. De gebruikers kunnen gedetailleerd invullen welke concerten zij gaan bezoeken, wat ze er van vonden, wat ze graag eten, hoe het haar van hun moeder zit en waarom ze voor hun 26e dood willen. Op basis van al deze informatie worden gebruikers aan elkaar gekoppeld.
Dat gedoetje kennen we wel. Bij Amazone of BOL krijg je ook ongevraagd te horen welk boek andere mensen kochten. Dat werkt bijna nooit. Krijg je de tip dat je De Vliegeraar moet aanschaffen, een boek dat je net ritueel hebt staan verbranden in je achtertuin. Maar bij Last FM werkt het griezelig goed. Ga naar de hoofdpagina, tik je favoriete artiest in en Last FM blijft daarna onafgebroken muziek van artiesten spelen die je ook allemaal geweldig vindt. Bij mij klopte het precies. En daar baal ik van.
Met muziek wil ik helemaal niet sociaal zijn. Ik wil exclusief zijn. Een snob. Ik wil kunnen zeggen dat ik in 1984 REM in een half leeg Paradiso heb zien optreden en dat Michael Stipe toen, na afloop van het concert, een fiets van me wilde kopen. Ik wil bandjes kennen die verder niemand kent. Dat versterkte vroeger juist mijn sociale contacten. Ik werd er om bewonderd. Ik kon in een gezelschap fijntjes laten vallen dat ik naar een concert van Okkervil River ging. En dat kende dan niemand. Fijn.
Nu ga ik zaterdag naar hun concert en weet ik van tevoren al wie ik tegen ga komen. Tot aan hun koppen aan toe. Ik weet nu al dat ik zaterdag Marijn Scholtus tegen ga komen en dat ik hem kan herkennen aan zijn vlot naar de zijkant gedragen haar. Over een maand ga ik naar The Wombats en nu al ken ik 130 bezoekers van gezicht, weet ik wat ze het liefst eten en waarom ze de kleine zaal van De Melkweg veel harder vinden rulen dan de grote. Bezoeker Niels Jansen heeft beloofd dat hij een zelfgebakken taart meeneemt en Rianne Groen zal na het concert, bij de garderobe een van haar gedichten voorlezen. Daarna gaan we met zijn allen op vakantie.
(…) Ik heb een nieuw keukenkastje. Ik zeg IK HEB EEN NIEUW KEUKENKASTJE. JA MET RUIMTE VOOR KRUIDEN!! LEUK HE. (…)
(…) We gaan dit jaar toch weer naar Finland op vakantie, want Yvonne haar moeder ligt op sterven. Kanker ja. Overal! Maar wel prachtig land, Finland (…)
(…) Dan moet je de pasta afgieten, even afspoelen in koud water en dan heel even kort wat parmezaan er overheen raspen. Dat smelt dan en dan snel opdienen. Heerlijk. (…)
Dit alles moest ik aanhoren terwijl frontman Karl Hyde zich nog even bezeten als jaren geleden door Born Slippy heen werkte. Iedereen om mij heen leek elkaar te kennen. Om gek van te worden. Ik kon niet ergens gaan staan of er stonden twee mensen vlak voor mij met de hoofden tegen elkaar hun vakantie door te nemen, de aanschaf van een nieuwe auto te overwegen of over de incontinentie van hun nieuwe hondje te lullen.
Het is niet nieuw, praten tijdens concerten, maar wel erger dan voorheen. Jaren geleden zag ik Steve Earle tijdens een akoestisch concert in Paradiso doen waar ik de hele avond al van stond te dromen. Hij klom van het podium, baande zich luid vloekend een weg door de zaal en sloeg een alsmaar doorkwekkende bezoeker vol op zijn bek. Prachtig. Nu is er geen houden meer aan. De hele zaal staat te oreren.
Sinds kort ben ik er achter waar die verjaardagsfeer tijdens concerten vandaan komt. Last FM is de schuldige. Last FM is een sociaal radiostation op internet en ongekend populair. Hoe werkt het ongeveer? Op Last FM kunnen gebruikers de muziek die zij luisteren beoordelen. Dit alles wordt bijgehouden en statistisch verwerkt. De gebruikers kunnen gedetailleerd invullen welke concerten zij gaan bezoeken, wat ze er van vonden, wat ze graag eten, hoe het haar van hun moeder zit en waarom ze voor hun 26e dood willen. Op basis van al deze informatie worden gebruikers aan elkaar gekoppeld.
Dat gedoetje kennen we wel. Bij Amazone of BOL krijg je ook ongevraagd te horen welk boek andere mensen kochten. Dat werkt bijna nooit. Krijg je de tip dat je De Vliegeraar moet aanschaffen, een boek dat je net ritueel hebt staan verbranden in je achtertuin. Maar bij Last FM werkt het griezelig goed. Ga naar de hoofdpagina, tik je favoriete artiest in en Last FM blijft daarna onafgebroken muziek van artiesten spelen die je ook allemaal geweldig vindt. Bij mij klopte het precies. En daar baal ik van.
Met muziek wil ik helemaal niet sociaal zijn. Ik wil exclusief zijn. Een snob. Ik wil kunnen zeggen dat ik in 1984 REM in een half leeg Paradiso heb zien optreden en dat Michael Stipe toen, na afloop van het concert, een fiets van me wilde kopen. Ik wil bandjes kennen die verder niemand kent. Dat versterkte vroeger juist mijn sociale contacten. Ik werd er om bewonderd. Ik kon in een gezelschap fijntjes laten vallen dat ik naar een concert van Okkervil River ging. En dat kende dan niemand. Fijn.
Nu ga ik zaterdag naar hun concert en weet ik van tevoren al wie ik tegen ga komen. Tot aan hun koppen aan toe. Ik weet nu al dat ik zaterdag Marijn Scholtus tegen ga komen en dat ik hem kan herkennen aan zijn vlot naar de zijkant gedragen haar. Over een maand ga ik naar The Wombats en nu al ken ik 130 bezoekers van gezicht, weet ik wat ze het liefst eten en waarom ze de kleine zaal van De Melkweg veel harder vinden rulen dan de grote. Bezoeker Niels Jansen heeft beloofd dat hij een zelfgebakken taart meeneemt en Rianne Groen zal na het concert, bij de garderobe een van haar gedichten voorlezen. Daarna gaan we met zijn allen op vakantie.
Dit stukje van Nico Dijkshoorn sprak mij heel erg aan, want het is zo herkenbaar!
We willen allemaal exclusief zijn, maar beseffen niet dat we tegelijkertijd kuddedieren zijn en als een kip zonder kop achter alle mensen aan lopen en dezelfde interesses hebben en dezelfde aankopen doen, want we willen natuurlijk niet buiten de boot vallen.
Stel je voor dat je er niet bij hoort, omdat jij je anders gedraagt.
Daarom zien we in heel veel huiskamers dezelfde meubels van Ikea. Deze meubels zijn namelijk betaalbaar, maar niet exclusief. Daarom zien we vaak mensen lopen die dezelfde jas aanhebben als jij, was dat niet die jas die vorige week in de Miss Etam folder stond of had ik die jas toch bij Wehkamp gespot?
En daarom gaan we met z’n allen massaal met de vouwwagen naar een camping in Frankrijk of naar Toscane voor de mensen die iets meer te besteden hebben.
In ieder geval kunnen we dan wel ergens over meepraten en hebben we iets gemeenschappelijks. En wat dacht je van al die televisieprogramma’s waar we allemaal tegelijk naar kijken? Stel je toch eens voor dat je Popstars of een andere talentenjacht gemist heb, waar moet je dan de volgende dag op je werk over praten?
En nu kunnen we ook nog met z’n allen naar dezelfde muziek luisteren en kunnen we onze muziekervaringen uitwisselen. Het gevaar hiervan is dat je geen andere muziek meer kunt vinden, want je gaat af op de mening van anderen, waardoor je er niet achter komt wat er nog meer op muziekgebied is. En dat geldt ook voor boeken, iedereen leest dezelfde boeken omdat het een hype is. Kijk maar naar de boeken van Geronimo Stilton, voordat het een trend werd bestonden deze boeken al lang in de bibliotheek en keek niemand er naar om.
Of alle vrouwenthrillers van Simone van der Vlugt, Esther Verhoef, Marion Pauw en Saskia Noort. Voordat Esther Verhoef bekend werd met haar boeken, Onrust, Ongenade, Onder druk en Chaos, die later verschenen als Escober, had ik deze boeken allang gelezen en was ik al fan van Esther. Maar nu de exclusiviteit eraf is en iedereen over haar boeken praat vind ik ze ineens een stuk minder leuk.
Zelf probeer ik altijd te streven naar exclusiviteit en authenticiteit, hoewel ik mezelf er ook wel eens op betrap dat ik een meeloper ben en met de stroom meega i.p.v. dwars er tegenin.
Soms kan je niet anders en moet je je wel aanpassen, want anders ben je recalcitrant.
En daar zit niemand op te wachten, want het is wel net zo makkelijk als we allemaal hetzelfde denken, dat scheelt weer discussies.
De conclusie is dat sociale media en exclusiviteit niet samen gaan!
La conclusione e la media sociale e l'esclusivita non vanno insieme!
La conclusione e la media sociale e l'esclusivita non vanno insieme!
Reacties
Een reactie posten