My discovery:
Afgelopen zaterdag moest ik wat boodschappen halen, want zondag zou ik gasten te eten krijgen.
In Vleuterweide is net een nieuw winkelcentrum geopend, dus ik wilde graag ontdekken wat de nieuw gevestigde ondernemers voor mij in petto hadden.
Ik had een keurig boodschappenlijstje gemaakt, maar bij de aanblik van al die mooie nieuwe winkels dwaalde ik al snel af van mijn oorspronkelijke doel. De kledingboetiekjes lonkten naar mij, zodat ik al snel het ene na het andere kledingstuk aan het passen was. Pas uren later bedacht ik dat ik nog steeds geen levensmiddelen had gehaald, dus moest ik me aansluiten bij de ellenlange rijen bij de kassa’s van de slager, de bakker, de groentenwinkel. Mijn stressniveau steeg aanzienlijk bij het zien van al deze mensenmassa’s. En toen moest ook nog de XL winkel van Albert Hein ontdekt worden!
Bij deze XL winkel mag je zelf je boodschappen scannen, een compleet nieuwe ontdekking!
Enthousiast pakte ik een winkelkar, compleet met handscanner. Ik voelde me trots dat ik deze nieuwe uitdaging aanging. Ik vulde mijn karretje met het ene na het andere artikel en ondertussen begroette ik vriendelijk mijn collega-scanners in de winkel, want het schept toch een band met andere mensen die ook het avontuur met de handscanner aandurven. Ondertussen was het een kakafonie van stemmen en geschreeuw van kleine kinderen die zeurden om Paula Vla met koeievlekken. Maar ik trok me er niets van aan en was vastbesloten om deze missie te voltooien. Maar toen sloeg het noodlot toe, ik moest nog een paar artikelen scannen en toen hield het apparaat ermee op. Het schermpje bleef angstvallig leeg. Om mij heen zag ik ook mijn collega-scanners in paniek om zich heen kijken, dus zij kampten met hetzelfde probleem. Iedereen begaf zich tegelijkertijd richting de poortjes, waar je normaal eerst je boodschappen af moet rekenen die je gescand heb. Het was een gezellige samenscholing van winkelwagentjes. De bedrijfsleider was ondertussen ook toegesneld en die keek duidelijk niet blij. Ik zag de paniek in zijn ogen, omdat hij het probleem niet op kon lossen. Er was namelijk maar een oplossing: je handscanner inleveren en alsnog met je boodschappenkar aansluiten achter de enorme lange rijen bij de reguliere kassa’s, achter de losers die het niet hadden aangedurfd om hun boodschappen zelf te scannen. De bedrijfsleider zei nog dat hij hoopte dat deze storing de eerste maar meteen ook de laatste keer zou zijn, ik zei hem dat het voor mij inderdaad de laatste keer zou zijn dat ik deze winkel zou bezoeken op zaterdagmiddag. Ondertussen belde mijn zoon en vroeg verontwaardigd wat ik toch al die tijd toch aan het doen was! Toen ik eindelijk bepakt en gezakt het XL pand verliet, sloeg de regen in mijn gezicht en werd ik compleet weggeblazen door de wind. Vleuterweide is een mooi winkelcentrum, maar het is wel een tochtgat, het is er erg winderig en koud, omdat het niet overdekt is. En dat in Nederland waar het 364 dagen per jaar regent en het guur en koud is. Met weemoed denk ik terug aan de overdekte Centri Commerciali in Italie. Deze winkelgiganten herbergen vaak meer dan 200 winkels en winkeltjes. Daarom is er een parkeerplaats voor meer dan 6000 auto’s. Dan is het natuurlijk wel van groot belang dat je onthoudt, waar je de auto geparkeerd hebt, want anders ben je lang zoet met zoeken naar je vehikel. Maar wat zijn deze gigawinkelcentra imposant en indrukwekkend! je kunt hier zo een hele dag doorbrengen onder het genot van overheerlijke antipasti, panini en gelati. En de supermercati die gevestigd zijn in deze megagrote winkelcentra zijn pas echt XXXL! Helaas kwam er snel een eind aan mijn dromen en verlangen naar Italie, toen ik even later naar huis fietste in de stromende regen over de illegale busbaan, omdat er nog steeds geen fietspad is aangelegd. Thuisgekomen heb ik me gestort op het snijden van de groenten voor mijn zelfgemaakte soep, er gaat tenslotte niets boven de eigengemaakte soep van “la mamma”.
Andare per negozi e una cosa stressante!
Afgelopen zaterdag moest ik wat boodschappen halen, want zondag zou ik gasten te eten krijgen.
In Vleuterweide is net een nieuw winkelcentrum geopend, dus ik wilde graag ontdekken wat de nieuw gevestigde ondernemers voor mij in petto hadden.
Ik had een keurig boodschappenlijstje gemaakt, maar bij de aanblik van al die mooie nieuwe winkels dwaalde ik al snel af van mijn oorspronkelijke doel. De kledingboetiekjes lonkten naar mij, zodat ik al snel het ene na het andere kledingstuk aan het passen was. Pas uren later bedacht ik dat ik nog steeds geen levensmiddelen had gehaald, dus moest ik me aansluiten bij de ellenlange rijen bij de kassa’s van de slager, de bakker, de groentenwinkel. Mijn stressniveau steeg aanzienlijk bij het zien van al deze mensenmassa’s. En toen moest ook nog de XL winkel van Albert Hein ontdekt worden!
Bij deze XL winkel mag je zelf je boodschappen scannen, een compleet nieuwe ontdekking!
Enthousiast pakte ik een winkelkar, compleet met handscanner. Ik voelde me trots dat ik deze nieuwe uitdaging aanging. Ik vulde mijn karretje met het ene na het andere artikel en ondertussen begroette ik vriendelijk mijn collega-scanners in de winkel, want het schept toch een band met andere mensen die ook het avontuur met de handscanner aandurven. Ondertussen was het een kakafonie van stemmen en geschreeuw van kleine kinderen die zeurden om Paula Vla met koeievlekken. Maar ik trok me er niets van aan en was vastbesloten om deze missie te voltooien. Maar toen sloeg het noodlot toe, ik moest nog een paar artikelen scannen en toen hield het apparaat ermee op. Het schermpje bleef angstvallig leeg. Om mij heen zag ik ook mijn collega-scanners in paniek om zich heen kijken, dus zij kampten met hetzelfde probleem. Iedereen begaf zich tegelijkertijd richting de poortjes, waar je normaal eerst je boodschappen af moet rekenen die je gescand heb. Het was een gezellige samenscholing van winkelwagentjes. De bedrijfsleider was ondertussen ook toegesneld en die keek duidelijk niet blij. Ik zag de paniek in zijn ogen, omdat hij het probleem niet op kon lossen. Er was namelijk maar een oplossing: je handscanner inleveren en alsnog met je boodschappenkar aansluiten achter de enorme lange rijen bij de reguliere kassa’s, achter de losers die het niet hadden aangedurfd om hun boodschappen zelf te scannen. De bedrijfsleider zei nog dat hij hoopte dat deze storing de eerste maar meteen ook de laatste keer zou zijn, ik zei hem dat het voor mij inderdaad de laatste keer zou zijn dat ik deze winkel zou bezoeken op zaterdagmiddag. Ondertussen belde mijn zoon en vroeg verontwaardigd wat ik toch al die tijd toch aan het doen was! Toen ik eindelijk bepakt en gezakt het XL pand verliet, sloeg de regen in mijn gezicht en werd ik compleet weggeblazen door de wind. Vleuterweide is een mooi winkelcentrum, maar het is wel een tochtgat, het is er erg winderig en koud, omdat het niet overdekt is. En dat in Nederland waar het 364 dagen per jaar regent en het guur en koud is. Met weemoed denk ik terug aan de overdekte Centri Commerciali in Italie. Deze winkelgiganten herbergen vaak meer dan 200 winkels en winkeltjes. Daarom is er een parkeerplaats voor meer dan 6000 auto’s. Dan is het natuurlijk wel van groot belang dat je onthoudt, waar je de auto geparkeerd hebt, want anders ben je lang zoet met zoeken naar je vehikel. Maar wat zijn deze gigawinkelcentra imposant en indrukwekkend! je kunt hier zo een hele dag doorbrengen onder het genot van overheerlijke antipasti, panini en gelati. En de supermercati die gevestigd zijn in deze megagrote winkelcentra zijn pas echt XXXL! Helaas kwam er snel een eind aan mijn dromen en verlangen naar Italie, toen ik even later naar huis fietste in de stromende regen over de illegale busbaan, omdat er nog steeds geen fietspad is aangelegd. Thuisgekomen heb ik me gestort op het snijden van de groenten voor mijn zelfgemaakte soep, er gaat tenslotte niets boven de eigengemaakte soep van “la mamma”.
Andare per negozi e una cosa stressante!
Reacties
Een reactie posten